U Ivanjici su za vikend organizovani ’’Dražini dani’’ u znak sećanja na srpskog i jugoslovenskog oficira, armijskog generala i načelnika Štaba vrhovne komande Jugoslovenske vojske u otadžbini , ministra vojske, mornarice i vazduhoplovstva Kraljevine Jugoslavije u Drugom svetskom ratu, đenerala Dražu Mihailovića.

Parastosu ispred spomenika Mihailoviću u rodnoj Ivanjici, prethodilo je postrojavanje Ravnogorskog pokreta uz pozdrav „Za kralja i otadžbinu – živela Srbija“.

Na skupu su bili Ravnogorci iz svih krajeva Srbije i dijaspore a predsednik Ravnogorskog pokreta u Ivanjici, Milojko Jorović, zahvalio se svima koji su odali počast najvećem srpskom junaku dvadesetog veka, Čiča Draži.

Dragoljub Draža Mihailović rođen je u Ivanjici 26. aprila 1893. godine. Nakon Drugog svetskog rata nove komunističke vlasti su ga uhapsile i osudile na smrt za kolaboraciju i ratne zločine, posle čega je streljan na današnji dan i sahranjen na tajnom mestu. Godine 2015. Viši sud u Beogradu je usvojio zahtev za njegovu rehabilitaciju, te proglasio ništavnom presudu staru 69 godina.

Članovi Ravnogorskog pokreta iz Ivanjice položili su cveće na spomenik đeneralu Draži Mihajloviću koji je rođen na današnji dan 1893. godine u Ivanjici. Predsednik ovog pokreta, Milojko Jorović, kaže da se o liku idelu popularnog Čiče mora mnogo više znati pa se u anrednom period planira izgradnja Ravnogorskog centra, ukoliko se za to steknu uslovi.

Dragoljub Mihajlović- Čiča Draža bio je armijski general i načelnik štaba Vrhovne komande Jugoslovenske vojske u Otadžbini kao i ministar vojske, mornarice i vazduhoplovstva Kraljevine Jugoslavije u vladi akademika Slobodana Jovanovića i dr Božidara Purića.

Tokom Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata Draža je bio oficir srpske vojske u Kraljeveni Srbiji. Nakon Aprilskog rata, Mihajlović je odbio da prizna kapitulaciju Jugoslovenske vojske I sklonio se na Ravnu goru gde je osnovao pokret otpora protiv okupatora. Posle Drugog svetskog rata od strane komunističke vlasti uhapšen je i osuđen na smrt. Streljan je 17. jula 1946.godine i sahranjen na tajnom mestu.

Mihailović je jedan od najodlikovanijih oficira u istoriji moderne srpske države, a poslednje odlikovanje mu je dodelio posthumno američki predsednik Hari Truman marta 1948. godine, odlikovao ga je ordenom Legija za zasluge prvog stepena zbog organizovanja i vođenja veoma važnih snaga otpora protiv neprijatelja u okupiranoj Jugoslaviji, spasavanju američkih avijatičara oborenih nad Jugoslavijom, doprinosu savezničkoj stvari i pomoći u konačnoj pobedi Saveznika u Drugom svetskom ratu.

Dražin otac Mihailo Mihailović rođen je 20. aprila 1863. godine u Požarevcu, od oca Milosava i majke Ekatarine, a kršten sedam dana kasnije, u crkvi Svetih Arhistratiha Mihaila i Gavrila. Prema protokolu krštenih, koji se danas čuva u požarevačkoj opštini, Dražin deda Milosav bio je zanatlija – papudžija. Istim zanatom bavio se i kum Toma Kostić, takođe „žitelj požarevački“.

Pre nego što se u Ivanjici zaposlio kao pisar Moravičkog sreza, Mihailo Mihailović je iza sebe već imao jedan brak i dvoje dece. To saznajemo iz Dražine krštenice, u kojoj piše: „Po rođenju ocu treće, majci prvo dete“. Ali, u požarevačkoj opštini nema knjiga rođenih za period od 1870. do 1893. godine, tako da nam imena Mihailove prve žene i dvoje dece ostaju tajna. U porodici Mihailovića o njima nije ostalo sećanje, sem da po toj liniji imaju rođake u Grčkoj, sa kojima nisu u vezi.

Dragoljub Draža Mihailović rođen je u Ivanjici 26. aprila 1893. godine, „nešto pre ponoći“. Krstio ga je sveštenik Arsenije Prokopijević u ivanjičkoj crkvi, 15. maja, a kum je bio Jakov Jojić predsednik suda ivanjičke opštine.

Draža je dobio ime po Dragoljubu Draži Petroviću, ocu njegove majke Smiljane, uglednom domaćinu raškog sela Tisovica. Bio je to znak zahvalnosti Smiljane i Mihaila prema tada već počivšem Dragoljubu Petroviću, što je blagosiljao njihov brak.

Posle Draže, Smiljana i Mihailo dobili su ćerke Milicu i Jelicu. Milica je verovatno rođena 1894, a Jelica 1895. godine. Dražina sestra Milica umrla je mlada, 1905. godine, od tuberkuloze. Jelica je završila arhitekturu u Beogradu, kada je ovaj fakultet tek osnovan, tako da je spadala u red prvih arhitekata u Srbiji. Udala se za kolegu koji se prezivao Vrečko, ali je brak kratko trajao i nisu imali dece. Jelica je radila u opštini grada Beograda, a živela je u porodičnoj kući u Cvijićevoj ulici. Kuća je bila lepa, na sprat, sa baštom ispred. Pred rat i za vreme rata Jelica je u toj kući živela sama. Po manirima, govoru i izgledu, bila je idealan predstavnik srpskog građanskog društva. Pod okupacijom Nemci nisu hapsili Dražinu sestru. Ubili su je komunisti, čim su ušli u Beograd. Ne zna se gde je njen grob. Jeličina kuća je konfiskovana I posle nekog vremena,srušena.

Svega nekoliko meseci po Jeličinom rođenju umro je otac Mihailo, a posle pet godina umrla je i majka Smiljana. Zato je 1901. godine Dražin, Miličin i Jeličin stric, veterinarski major Vladimir Mihailović, doveo siročiće u svoj dom u Beogradu, u Studeničkoj ulici (danas ulica Svetozara Markovića), preuzevši staranje o njima. Decu je čuvala Vlajkova majka, Dražina baba po ocu, Stanica. U ondašnjem beogradskom društvu, major Mihailović beše omiljen i poznat kao „čika Vlajko“. Oficiri su bili i Dražini stričevi Dragomir i Velimir. Četvrti Dražin stric, Toma, radio je kao upravnik telegrafa u pošti u Beogradu.

Po završetku osnovne škole, Draža je ujesen 1904. godine upisan u Treću mušku gimnaziju (do 1906. nalazila se kod Vaseljenske crkve, a od tada na Cvetnom trgu). Prva tri razreda gimnazije završio je u Trećoj muškoj, a poslednja tri, od 1907. do 1910. godine, u Drugoj beogradskoj gimnaziji. Posle završenih šest razreda gimnazije, Draža je 1. septembra 1910. godine stupio u 43. klasu Niže škole Vojne akademije. Bio je odličan student: diplomirao je kao četvrti u klasi.