Dan uoči Božića, 6. januar zove se Badnji dan. Naziv je dobio po tome što se toga dana seče badnjak i unosi u kuću. Sa ovim danom već počinje božićno slavlje. Badnjak simbolično predstavlja ono drvo koje su pastiri doneli i koje je pravedni Josif založio u hladnoj pećini kada se Hristos rodio. Badnjak nagoveštava i drvo Krsta Hristovog.

U pravoslavnim hramovima na Badnje veče služi se liturgija nakon koje se vernici i sveštenstvo okupljaju oko vatre i pale badnjak.

U ivanjičkoj crkvi ’’Svetih cara Konstantina i carice Jelene’’ okupio se veliki broj vernika koji su nakon polaganja badnjaka na vatru svečano obeležili dolazak Hrista.

Ivanjička crkva danas je proslavila  Svetog  cara Konstantina i caricu Jelenu. Tim povodom u svetom hramu u Ivanjici okupilo se više stotina vernika, predstavnici lokalne samouprave, a sveštenstvo ivanjičke crkve služilo je svečanu liturgiju nakon čega je usledilo i sečenja slavskog kolača.

Položeni su venci i cveće na spomenik palim borcima koji su hrabro branili našu zemlju od NATO agresije.

Do danas je u ovom hramu  službovalo preko 30 parohijskih sveštenika, a kako stoji u zapisima svetu arhijerejsku liturguju služio je i Vladika Nikolaj Velimirović. Za istoriju crkve vezuje se i podatak da je jedina ostala netaknuta tokom ogromnog požara, koji je u noći 23.novembra 1846. godine spalio varoš do temelja.

Nakon liturgije u ivanjičkoj crkvi Svetih cara Konstantina i carice Jelene u porti ovog hrama pristupilo se lomljenju česnice a najviše sreće ove godine imali su najmlađi. Dukate su izvukli mališani, Mihajlo Đikić i Dante Bibić.

U duhi Božića obavljena je i sveta tajna pričešća a najmladji su darivani slatkišima.

Mir, ljubav i blagostanje Ivanjičanima je poželeo i predsednik Crkvenog odbora, Vladimir Bojanović.

Božić je najradosniji hriščanski praznik pa su ga Ivanjičani na taj način i proslavili.

Ivanjička crkva danas slavi Svetog  Cara Konstantina i Caricu Jelenu. Tim povodom u svetom hramu u Ivanjici okupilo se više stotina vernika, predstavnici Žičke eparhije i lokalne samouprave. Do danas je u ovom hramu  službovalo 30 parohijskih sveštenika, a kako stoji u zapisima svetu arhijerejsku liturguju služio je i Vladika Nikolaj Velimirović. Za istoriju crkve vezuje se i podatak da je jedina ostala netaknuta tokom ogromnog požara, koji je u noći 23.novembra 1846. godine spalio varoš do temelja. Svečanu liturgiju služio je vladika Žičke eparhije, Justin, koji je verne podsetio na žitije Svetog cara Konstantina i Milanski edikt kojim je 313. godine prestao dotadašnji progon hrišćana.

Trećeg juna obeležava se i Dan sećanja na poginule u ratovima od 1990. Do 1992. Godine. U prisustvu ivanjičkog sveštenstva, vence su položili predstavnici lokalne samouprave, predstavnici Ministarstva odbrane i policije i porodice poginulih.

Spomen obeležje u ivanjičkom gradskom parku podignuto je u znak sećanja na poginule: Dragana Tankosića, Slobodana Mirkovića, Srećka Ćerimana, Miluna Jovićevića, Krstu Zekavicu, Gradimira Jakovljevića, Radomira Nešovića, Zorana Veličkovića, Miroslava Vasilijevića, Milića Tanaskovića i policajce, Duška Gligorića i Duška Đokovića.

U hramu Svetog cara Konstatina i carice Jelene u Ivanjici, služen je Molebni kanon Presvetoj Bogorodici u znak podrške vernicima Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori zbog usvajanja Zakona o slobodi veroispovesti. Veliki broj vernika okupio se u ivanjičkoj crkvi, odakle je, nakon molitve, krenula litija.

Starešina ivanjičke crkve Siniša Radenković istakao je da je velika nepravda učinjena hrišćanskom svetu donošenjem spornog zakona, koji predstavlja anticivilizacijski čin.

Sveštenik  Siniša R. zahvalio se svim vernicima koji su prisustvovali molitvi, i rekao je da je ponosan što je u Ivanjici sve proteklo bez ijednog incidenta.

Molitvenoj šetnji priduružili su se i ivanjičke Delije i Grobari, koji su imali jasne poruke.

Molebani i litije su nakon usvajanja Zakona održavani gotovo svakodnevno širom Srbije i Crne Gore.

Kao omaž nedavno preminulom umetniku, Dom kulture u Ivanjici,  priredio je izložbu legata slika Jugoslava Ocokoljića. Iako je ovaj umetnik rođen u Splitu, njegova porodica vodi poreklo iz Ivanjice, stoga je, neposredno pred svoju smrt odlučio da svoje slika zavešta ivanjičkoj crkvi Svetog cara Konstantina i carice Jelene.

U toku svog plodnog stvaralačkog života Jugoslav Ocokoljić formirao je jedinstven slikarski stil koji se bazira na srednjovekovnoj ikonografiji u slobodnoj interpretaciji. Umetničku inspiraciju nalazio je i u renesansnoj umetnosti, ali i na temeljima umetničke grupe Medijala. Svakako umetnik zadivljujućeg intelekta i opusa, Jugoslav Ocokoljić, je polje svoga rada proširio i na književnost, pa je napisao dve autorske knjige i preveo nekoliko knjiga o ikonama.

Izložbu legata u Galeriji ivanjičkog Doma kulture građani će biti u prilici da vide do 6.maja, nakon čega će one biti vraćene u ivanjičku Crkvu.

Jugoslav Ocokoljić bio je veoma cenjen u intelektualnim krugovima, a o njegovim slikama je pisao i Vladeta Jerotić.

• „Ikone Jugoslava Ocokoljića izazivaju u gledaocu unutrašnje podrhtavanje koje ga tera da ih duže i sve duže gleda, ne bi li pokrenule u njemu ono najlepše: potrebu i želju za preobražajem“, reči su ovog akademika.