U mesnoj zajednici Močioci po prvi put je održan turnir u malom fudbalu, a ova sportska manifestacija okupila je čak 12 ekipa iz različitih krajeva, uz izuzetan odziv publike i fantastičnu atmosferu. Takmičenje je trajalo do kasnih popodnevnih časova, a u finalnom meču, ekipa Velike Župe je savladala ekipu Trešnjevice rezultatom 3:0 i postala najbolja ekipa turinra,  dok je treće mesto osvojila je ekipa Agro Aleksić iz Ivanjice.

Za najboljeg igrača turnira proglašen je Edin Bjelak, koji je za ovaj uspeh nagrađen je posebnim priznanjem. Najbolje plasirane ekipe okitile su se peharima i medaljama, a ceo događaj ostao je upamćen po sportskom duhu, druženju i gostoprimstvu organizatora. Gosti iz Trešnjevice  su se potrudili da svi učesnici budu i gastronomski zadovoljni, pa se tokom turnira za sve peklo prase – što je dodatno doprinelo opuštenoj i prijateljskoj atmosferi.

Ovo je, kako kažu organizatori, samo početak jedne lepe tradicije koja će okupljati sportiste i ljubitelje malog  fudbala iz čitavog regiona.

Grad veličine oraha, ponegde i  jajeta desetkovao je u petak kasno popodne malinjake u više ariljskih sela.

U nevremenu koje je trajalo 20-tak minuta najgore su stradali Mirosaljci, Trešnjevica, Cerova, Latvica, Dragojevac. Štete su ogromne, meštani kažu da će nakon ovoga rod biti umanjen i do 30 odsto.

• Nije bilo kiše, samo se nadvio oblak i počelo je da pada. Do sada nismo to vidjali. Grad veličine oraha prosuo se bukvalno na zemlju. Kiša je počela kasnije. Ništa ovo ne valja, uništiće ljudima malinjake skroz ako nastavi da se ponavlja i navraća nevreme. A najavili su celu nedelju kišu uz moguće nepogode.-pričaju meštani Trešnjevice.

Pogledajte kako je bilo u ovom selu. 

Radovi na arheloškom istraživanju srednjovekovne tvrđave Gradina–Radaljevo–Trešnjevica biće završeni krajem septembra, dok će ovih dana započeti i preventivna konzervacija ovog izuzetnog lokaliteta, koji se nalazi na samoj administrativnoj granici opština Ivanjica i Arilje. Studiozne istraživačke radove koji su počeli prošle godine predvodi arheolog Dejan Bulić iz Istorijskog instituta u Beogradu. Projekat preventivne konzervacije, na osnovu arheoloških istraživanja, izradio je Zavod za zaštitu spomenika kulture u Kraljevu, a novčana sredstva za ovaj izuzetno važan i delikatan posao obezbedili su Ministarstvo kulture i informisanja i opštine Ivanjica i Arilje.

Gradina je srednjovekovna tvrđava nepoznatog prvobitnog imena. Zahvaljujući izuzetnom strateškom položaju, kontrolisala je dolinu reke Moravice, kojom je prolazio važan komunikacijski pravac od Užica i Požege ka Sjenici, a sa koga se odvajao i pravac dolinom Studenice ka dolini Ibra. Sa strateške strane gledano, položaj je vešto izabran, jer utvrđenje u potpunosti zatvara prostor između ravnih i prostranih delova doline Moravice, prema Arilju na severu i Ivanjici na jugoistoku, stavljajući jedinu moguću komunikaciju pod potpunu kontrolu.

Iako u prošlosti lokalitet nije promakao istraživačima, karakter i funkcija utvrđenja postali su jasniji tek nakon arheoloških istraživanja tokom 2006. i 2008. godine od strane Istorijskog instituta. Ipak, pravi značaj i vrednost utvrđenja sagledani su nakon sistemskih istraživanja vođenih tokom prošle godine.

Lokalitet je potpuno raskrčen i oslobođen od rastinja, delimično su očišćene krune zidova i lica bedema, kako bi se omogućilo precizno snimanje osnove i preseci utvrde, te omogućila preventivna konzervacija bedema.

Na pojedinim delovima, očuvana visina bedema iznosila je 3-4 metra, a izmerena debljina bedema do 1,5 metara. Osnova grada nepravilne izdužene osnove je dimenzija 28×93 metra, a najviša tačka utvrđenja je na 653 metra gde se danas nalazi zvonik crkve.

Podela utvrđenja na prostor Gornjeg i Donjeg grada, jasno je potvrđena konstatovanim ostacima bedema, dvema kulama i suvim rovom. Jedina pristupačna strana utvrđenju je istočna padina, gde se pored kule u njega ulazilo.

Sa donjeg platoa, prateći prilaznu stazu stupalo se stepeništem kroz prvobitnu kapiju – koju je štitila odbrambena Kula2, pored današnje crkvice na akropolju grada. Na samom vrhu, na prostoru gde se danas nalazi zvonik crkve i krst, nalazila se donžon kula, kao poslednja linija odbrane i centralni objekat utvrđenja za smeštaj župana, a u kasnijim vremenima nesumnjivo neke ugledne ličnosti. Registrovana debljina zidova ove kule iznosila je 1,40 – 1,60 m, dok su njene dimenzije bile oko 13 x 5,5 metara, što je i prostor koji je pružao plato.

Utvrđenje je od ostalog dela grebena sa zapada odvojeno veštački izvedenim usekom, takozvanim suvim rovom.

Na manjem, nešto nižem platou Gornjeg grada, gotovo nad severnom liticom brda, podignuta je crkva, pravougaone osnove, dimenzija 5×3 metra. Istraživanja su pokazala da je današnja crkvica, podignuta na temeljima starije crkve iz 1811. godine, koja je bila nešto duža i sa većim tremom nad malternom površinom. Gradnja crkve verovatno ima veze sa bitkom iz Prvog srpskog ustanka koja se odigrala podno tvrđave. Gornji grad i prostor crkvice je oivičen bedemom. On je zatvarao istočnu stranu ove crkve a zatim obuhvatao čitavu severnu stranu utvrde. Spoljno lice ovog bedema je na jednom segmentu očuvano u visini do 2,60 metara.

Na prilaznoj istočnoj strani utvrde, na samom ulazu u Grad, nalazi se Kula1, nepravilnog kružnog oblika, očuvane visine do 2,60 metara i maksimalnog unutrašnjeg prečnika od 4 metra. Debljina zidova Kule1 iznosi 1,75, a u delovima gde su očuvane više partije bedema, do 2 metra. Nešto deblji zidovi na istočnoj strani Kule1 su posledica orijentacije ka prilaznoj, napadu izloženijoj i strmijoj strani, zbog čega su i fundamenti pouzdaniji. Ostaci peći i neobično veliki broj nalaza grnčarije ukazuju da je Kula1 imala i funkciju kuhinje u okviru utvrđenja.

Na ulazu u „Gornji grad” i mestu gde su otkrivene stepenice vodile ka vrhu utvrde i Objektu1, nalazi se Kula2. Nepravilne je ovalne osnove i sačuvana samo u temeljnoj zoni, gde je bila izvedena u punom zidanju. Uloga joj je bila, nesumnjivo, da štiti ulaz i jedini pristup gradu. Pored kule put je vodio do istočnog bedema „Gornjeg grada” gde se drvenim stepeništem stizalo do prostora današnje crkvice i Objekta1.

Na jednoj od retkih manjih zaravni, gde pešačka staza kraj Kule1 ulazi u utvrđenje sa unutrašnje strane severnog bedema „Donjeg“ grada, istražen je Objekat2. On je obuhvatao prostor sa unutrašnje strane severnog bedema, do žive stene sa južne i zapadne strane, čime je prostor bio omeđen sa tri strane. Za potrebe poda površina stene bila je mestimično oklesana, a ostatak unutrašnjosti objekta prekriven malternim podom. Zanimljivost predstavlja činjenica da je Objekat2 imao izvedenu nivelaciju siparom, nakon čega je podignut drugi pod, u 14. veku. Kako je utvrđenje stradalo u razaranju, od čega su ostali tragovi gareži, podignut je i najmlađi pod, (Pod1) u kome su ostali otisci greda i širokog centralnog stuba koji je nosio krovnu konstrukciju. Arheološki materijal pokazuje da je između izgradnje prvog I drugog poda proteklo malo vremena. Obnova najmlađeg poda, sudeći po prisutnom malteru istovremena je sa podizanjem ojačavajućeg zida na severnom bedemu i popravkama Kule1.

Stratigrafija utvrđenja uspostavljena je sistemskim istraživanjima obavljenim 2016. godine. Lokalitet ima četiri kulturna horizonta – od bronzanog doba, preko rane Vizantije i srednjovekovne epohe, do 14. veka.

Prilikom podele države između kraljeva Dragutina i Milutina, oblast se nalazila u okvirima Dragutinove Srbije. Kasnije, oblast je u vlasti Vojislava Vojinovića, pa njegovog sinovca Nikole Altomanovića, sve do poznatih događaja, kada prelazi u ruke kneza Lazara, a potom i despota Stefana. Pretpostavka izneta u objavljenim radovima, kaže da je lokalitet stradao 1373. godine u ratu kneza Lazara i Nikole Altomanovića, a zasniva se na stradanju lokaliteta u velikom požaru i prisustvu materijala iz 14. veka na podu Kule1.

Uprkos nepostojanju dovoljnog broja istorijskih izvora, utvrđenje je bilo sedište župe Moravica, što implicira više činjenica. Izuzetan strateški položaj ukazuje na važnost grada. Svojom markantnom pozicijom potpuno je kontrolisao dolinu Moravice i puta koji je ispod nje.

Pokretan arheološki materijal ukazuje na korišćenje utvrđenja u vreme uspostavljanja župa kao teritorijalno – upravnih centara, a kao jedini lokalitet sa dominantnom pozicijom i tragovima ranosrednjovekovne epohe klasifikuju ga kao župski centar.

U turističkom smislu lokalitet je izuzetno atraktivan sa velikim potencijalom za turističku ponudu. Utvrda je situirana u blizini magistralnog puta Arilje – Ivanjica, sa koga se odlično uočava, koja uz postojanje struje na lokalitetu omogućava lake građevinske intervencije.

Istaknuta kulturna i istorijska važnost, uz Sv. Ahilija u Arilju mu daje ulogu najvažnijeg kulturno-istoijskog spomenika. Istorijski strateški značaj pojačava postojanje šanca podno utvrđenja iz vremena boja na Trešnjevici 1806. godine. I kultnost lokaliteta je nesporna postojanjem crkve Sv. Ilije u okvirima utvrđenja.

Gradinu, kao izuzetnu kulturno-istorijsku celinu pojačava postojanje manastira Klisura u podnožju grada, koji se prvi put pominje u prvoj polovini 16. veka.

Kolika je važnost ove lokacije, pokazuje i činjenica da je oblast bila granična linija Smederevskog i Bosanskog sandžaka. Nepomerljivost ove granice potvrđuje i granični kamen na maličkom groblju, koji je obeležavao granicu između Turske i Srbije.

Na kraju, prirodne datosti i izuzetan pogled na Priličko i Trešnjevičko polje, čine Gradinu vidikovcem koji nikoga ne ostavlja ravnodušnim.